Er was al een paar weken terug een afspraak gemaakt voor een controle bezoekje bij Martine, m'n revalidatiearts. En ondanks het feit dat ik de dag ervoor al lang genoeg ziekenhuis had gezien, moest dit toch wel doorgaan, want het was belangrijk genoeg om haar te laten horen hoe de vorderingen bij Jasper waren met het "uitwringen" van m'n voet.
Daarom na een ochtendje lekker uitslapen de donderdagmiddag na de dag dat we naar Antwerpen waren richting Nederlands ziekenhuis, ik alleen met m'n autootje. Had m'n schoen en Belgische voetheffer meegenomen en heb op de parkeerplaats bij het ziekenhuis m'n schoen met voetheffer aangetrokken. Want ja, moest wel met zichtbaar goed nieuws bij haar binnen komen!Natuurlijk was dit ook het eerste wat ze zag en vond het helemaal geweldig (net als ik trouwens). Maar ze durfde m'n voet toch niet uit de schoen te halen voor uitgebreider onderzoek, bang dat hij er dan niet meer in wilde. Want al zit 'ie in een schoen, hij ziet er toch nog wel wat "wild" uit. Advies gekregen om de voet vooral niet in de schoen te doen als het warm weer is, omdat er nog wel erg snel zwelling is. En drukpunten moeten worden voorkomen om de Dystrofie geen kans te geven op te laaienDe afspraak is dat we nog even doorgaan met de therapie en dan proberen af te bouwen. Nu komt er wel de vakantie van mij en Jasper tussen, maar dat zal een goede test zijn om te zien hoe de voet zich gaat houden zonder "wring-seccies". Mogelijk ben ik dan zover dat ik het zelf ook weer kan toepassen, is nu nog te pijnlijk om zelf te "wringen".Daarna natuurlijk nog even over het instel-avontuur van de vorige dag gepraat. Martine moest erg lachen dat een consult in België zonder veel problemen zolang kan duren. Dat zoiets alleen in België - of het Middelheimziekenhuis - kan, daar was ze het wel mee eens. En ja, door de contacten die zij er inmiddels over mij al heeft gehad komt het ook voor haar niet vreemd over.En hebben we het nog even gehad om het instellen van de Neurostimulator in Nederland te laten doen. Maar Martine heeft me het dringende advies gegeven dit voorlopig toch maar in Antwerpen te laten gebeuren, juist omdat daar de laatste jaren zoveel met me is gebeurd en over mij bekend is. Het is voor ons ook geen probleem, vooral niet als de stimulator vanaf nu eens langer zonder nieuwe instelling zou kunnen. En kijk ik in m'n agenda ziet die er de komende zes, zeven weken vreemd blanco uit...geen kaakchirurg- of orthodontist afspraak voor Karin, geen Leo die naar oogarts moet en voor Tineke géén afspraak voorlopig in welk ziekenhuis dan ook! Heerlijk, dit is een dik half jaar niet meer voorgekomen en wil ik ook heel graag voorlopig zo houden.
